eindelijk nieuws!

De belangrijkste gebeurtenis van de afgelopen dagen was natuurlijk de ontmoeting met mama Tagesech en oom Tesfaye. Eerst gingen we naar het huisje van Tagesech in Shashemene, en dan reden we samen naar Buge, het geboortedorp van Thereza waar Tesfaye nu nog woont. Geniet mee van de beelden...

Het meest overweldigende was toch de ontmoeting in het dorp. Toen we aankwamen, was Tesfaye er nog niet. Een heleboel mensen kwamen dag zeggen tegen Tagesech, haar man en de kleine Meskeran. Zij komt nl. ook niet veel meer in het dorp, wij deden er met de jeep bijna 3 uur over om van Shashemene naar Buge te rijden (en niet over wegen zoals bij ons..., met een gewone auto geraak je er niet). Toen Tesfaye aankwam begonnen bij Thereza direct de tranen te lopen. Bij de omhelzing merkte je direct dat die twee heel erg aan elkaar gehecht waren/zijn. Tesfaye heeft ondertussen een vrouw, een kind en eentje onderweg. Volgens Thereza is de hut aangepast en heeft hij meer land. De buren, dorpelingen bleven maar toestromen.

We hebben de T-shirts uitgedeeld en verkenden samen met Thereza de buurt van de hut. Jammer genoeg viel toen de batterij van mijn fototoestel uit, maar we hebben wel nog foto's op de gsm (die ik nog niet kan uploaden).

Op een bepaald moment werd ook de jongen aangeduid die verantwoordelijk is voor het litteken op het voorhoofd van Thereza... hij was heel verlegen en wou eigenlijk niet op de foto met haar...

We werden uitgenodigd om binnen in de hut brood te eten en thee te drinken. Ondertussen bleven er maar mensen toestromen die Thereza wilden zien, sommigen kwamen haar kussen, anderen durfden niet dichterbij te komen. Maar op het einde van onze maaltijd stond de hut gewoon vol.

De volgende dag reden we verder door naar het Zuiden, om nadien (vandaag dus) terug noordwaarts te reizen en in de buurt van Shashemene te verblijven (Awassa. Bedoeling was dat we dan Tagesech nog een keer of 2 konden bezoeken. We spraken met Tesfaye af dat hij ook naar Shashemene zou komen. Toen we van uit Buge terug naar Shashemene reden, groeide bij mij echter de idee dat we toch nog eens naar Buge terug moesten. Door alle emoties en aandacht zijn we eigenlijk de hele tijd rond en in de hut gebleven, we hebben er niet rondgewandeld. Uiteindelijk is na overleg met onze reisorganisator en de chauffeur beslist dat we zaterdag terug naar Buge rijden. Morgen gaan we weer bij Tagesech en nemen we haar en haar gezin mee op restaurant. Zaterdag rijden we dan naar Buge bij Tesfaye om wat meer rond te wandelen en foto's te nemen.

dag 1 - Addis

Onze eerste dag in Addis zit er al bijna op. Een dag vol belevenissen, indrukken, emoties.

Vandaag wilden we Gelgela bezoeken, het weeshuis waar Thereza verbleven heeft. Het bestaat echter niet meer in die vorm. De organisatie is er nog wel, en heeft verschillende opvanghuizen voor verlaten kinderen en weeskinderen, vooral in het Zuiden. Ze plaatsen echter geen kinderen meer voor adoptie (doordat deze adopties niet altijd volgens de regels verliepen, las ik op het internet). Onze reisorganisator Gerard, en vooral dan zijn medewerker Getahun, spoorde echter een medewerker op van Gelegela in een 'branch' die ze nu openhouden in Addis, voor verlaten zieke, niet adoptabele, kinderen. We reden met onze chauffeur Aklile en Getahun door een andere wereld... ik had graag foto's genomen maar durfde niet goed omdat ik me nogal de Westerse voyeurist voelde. Ik kan het ook niet goed beschrijven, op bepaalde stukken is de weg verdwenen, langs de kant loopt er altijd een massa volk, maar niet alleen mensen: vooral ook geiten en ezels, hier en daar een paard, honden, en alles loopt kriskras door elkaar. Allerhande soorten kraampjes wisselen elkaar af, dan weer een braakliggend stuk modder waar veel volk verzamelt - Thereza vertelde dat dat voor de dieren is. Nu vind ik het jammer dat ik er geen foto's van heb.

De tocht bracht ons dus bij het opvangtehuis, waar ik dan wel foto's genomen heb, die voor zich spreken.

Ik vond het zo ontroerend hoe dit ventje de gekregen kleren mooi aan het opruimen was...

Nadien nam de verantwoordelijke van het tehuis ons mee naar het hoofdbureau van Gelgela, want daar lag het dossier van Thereza. En we kregen een pasfotootje mee van toen ze 5 was! Wat een schatje! Thereza zelf was ook heel blij dat ze die in handen kreeg.

Nadat we wat gegeten hadden, zijn we nog even gaan shoppen, en de chauffeur bracht ons naar dezelfde wijk waar we 3 jaar geleden ook een traditionele Ethiopische jurk kochten. We gingen in dezelfde winkel en de verkoper beweerde ons nog te herkennen (wat ik met een klein korreltje zout neem, ik herkende hem omdat ik er destijds een foto genomen had). Ze heeft in ieder geval weer een prachtige jurk.

Morgen hebben we een lange rit voor de boeg: we rijden naar Lake Langano. Overmorgen rijden we van daaruit naar Shashemene om Tagesech, Thereza's mama te ontmoeten en dan rijden we door naar Buge, haar geboortedorp, waar haar oom Tesfaye ons verwacht.

Nu gaan we eerst nog een hapje eten en nadien vroeg in ons bed kruipen, want de vorige nacht was wat te kort.

kort bericht uit Addis

Afgelopen nacht zijn we geland op Bole airport in Addis. Het was wel al na 2 uur eer we in ons bed lagen, maar eigenlijk zijn we na een kort nachtje slaap vrij goed uitgerust, en klaar om straks met onze chauffeur Addis te verkennen. Het is hier bewolkt, maar aangenaam van temperatuur. Veel aangenamer dan in Istanbul, waar we een tussenlanding maakten (42°, als een vliegtuig daar een tijdje in gestaan heeft en de airco werkt nog niet bij het opstappen....)

In het guesthouse zit een hele groep Duitsers met pas geadopteerde kindjes. Toen ik deze morgen in de eetzaal kwam, werd ik totaal onverwacht overvallen door emoties. Heel raar.

Tot later!

we zijn er klaar voor

klaar om te vertrekken!

Morgenvroeg om 8.07u nemen we de trein naar Brussel Nationaal Luchthaven. Om 11.15u stijgt 'ons' vliegtuig op naar Istanbul, waar we om 15.35u (plaatselijke tijd, 1 uur verschil) landen. Daar nemen we om 18.50u het volgende vliegtuig naar Addis Abeba. We landen er om 0.15u en worden afgehaald door Gerard of een van zijn chauffeurs, die ons naar het Yeka Guesthouse brengt. We zien het helemaal zitten!

over reiskriebels en stress

Nog 3 keer slapen... en de zenuwen beginnen toe te slaan. Gisteren hadden we bezoek van Thereza's vriendinnetjes uit Ethiopië. De ouders zijn al 4x in Ethiopië geweest, dus zij konden ons veel goede tips geven. En veel goesting om te vertrekken.

Maar wat me nu ineens het meeste zorgen baart: zij waren net terug van vakantie uit Djerba, en in de heenreis is een reiskoffer verloren gegaan, die ze nu nog steeds niet terug hebben. Daar had ik nog nooit bij stil gestaan. Nu ben ik dus bezig met een 'reiskofferplan' op te stellen. Alles wordt verdeeld over 3 koffers, met telkens kleding voor 4 à 5 dagen. 1 stuk handbagage zal gevuld worden om 2 dagen mee verder te kunnen.

Voorts druk ik nog vlug een aantal foto's af: voor ons petekindje in het weeshuis Little Heaven, voor de moeder van een adoptiekindje die we 3 jaar geleden ook al bezochten in Addis, voor het hotelpersoneel van een hotel waar onze vrienden ook reeds geweest zijn... dan moet ik die ook nog allemaal 'klasseren', zodat ze op het juiste moment uit de koffers komen... maar in welke koffer moet ik die dan stoppen? ;-)

Al bij al is dit best leuke 'stress'. Maar ik zal toch blij zijn als we donderdagvoormiddag op het vliegtuig stappen!

Sportkamp

Deze morgen helemaal naar Maaseik gereden: Thereza is er op watersportkamp! Ze wou absoluut iets met surfen, waterskiën en aanverwante sporten doen. Nat zal ze in ieder geval worden... Nu, hoe dichter we bij onze bestemming kwamen, hoe meer de zon haar best deed om door de wolken te breken. De weersvoorspellingen beloven echter niet veel goeds. Het was toch wel een moeilijk moment voor mij, haar zo voor het eerst in 3 jaar achterlaten... maar ik kreeg daarnet al een geruststellend sms-je: 'het is hier tof'. Morgen ga ik in Brussel Ethiopisch eten met een andere adoptiemama. Zij is mee verantwoordelijk voor de organisatie 'Amarash', die het weeshuis Little Heaven in Addis Abeba financieel steunt. Zij is ook al een paar keer in Addis geweest. Ik wil van haar vooral vernemen wat we kunnen meenemen om de mensen ginder te helpen. Volgende week ga ik in ieder geval met Thereza shoppen voor het kleine zusje. Gelukkig zijn het solden...